Clove Benefits: Binigyan ng Emperador ng Han ng Isang Clove ang Matandang Opisyal, at Umuwi Siya Para Magpaalam
Sapat ang liit ng regalo para maitago sa nakasarang kamay. Sa palasyo sa Luoyang, sa panahon ni Emperador Huan ng Han (146 hanggang 168), may iniabot ang emperador kay Diao Cun, isang matandang tagapaglingkod sa palasyo. Kasinlaki at kahugis ito ng isang pako. Isubo mo, sabi sa kanya, at huwag mong ilabas. Sumunod si Diao Cun. Matigas at tuyo ang bagay, at halos agad itong nangagat: isang mainit na hapdi na kumalat sa buong dila at nag iwan ng kakaibang pamamanhid sa gilagid. Hindi niya ito nangahas nguyain. Hindi niya ito nangahas lunukin. Hindi pa niya alam na nasa bibig niya ang sagot sa tanong na hinahanap pa rin ng tao ngayon: ano ang clove benefits.
Umuwi siyang sigurado na nahatulan na siya. Ang emperador na gustong mawala ang isang lingkod ay hindi laging nagsasabi nang tuwiran; minsan, may iniaabot lang siyang isusubo. Tinipon ni Diao Cun ang buong sambahayan para magpaalam, at umiyak ang pamilya niya nang hindi alam kung bakit. Saka dumating ang mga kasamahang nakabalita ng kanyang kahihiyan at hiniling na makita ang lason. Iniluwa niya ito. Nagtawanan sila. Iyon ay jishe xiang, “bango ng dila ng manok”: isang clove. Matanda na si Diao Cun at mabaho ang hininga niya, at natagpuan ng emperador ang pinakamagalang na paraan sa mundo para sabihin iyon. Nilunok niya ang clove, at doon natapos ang usapan.
Nakarating sa atin ang kuwento dahil isinulat ito ni Ying Shao, isang iskolar ng huling bahagi ng ikalawang siglo, sa kanyang aklat tungkol sa mga kaugalian ng burukrasya ng Han, ang Han Guan Yi. Itinala rin ng parehong aklat ang isang nakatayong patakaran: ang mga opisyal ng imperyal na sekretarya, habang nakaluhod sa ibaba ng pulang hagdan para magbigay ng ulat, ay may hawak na bango ng dila ng manok sa bibig habang nagsasalita.
Ngumunguya ng clove sa Han China, dinurog na buto sa Rome
Itabi iyan sa isa pang dakilang imperyo ng parehong siglo. Sa Rome, ang mga nag aalaga ng ngipin ay ikinukuskos dito ang pulbos ng dinurog na buto at kabibe ng talaba: gaspang para kuskusin ang ibabaw, at halos wala nang iba. Puwedeng humarap ang isang senador ng Rome sa emperador na makintab ang ngipin. Ang isang sekretaryo ng Han ay humaharap na sariwa ang bibig, ayon sa regulasyon, sa bawat araw ng trabaho.
Nasa Rome ang kuskos. Nasa Luoyang ang chemistry, at hindi nila iyon alam.
Ano ang ginagawa ng clove sa loob ng bibig
Hindi nanggagamot ang korte ng Han. Nagpapakita ito ng magandang asal. Walang nagbibilang ng bacteria sa Luoyang; walang makakagawa noon. Pero nakasandal ang asal na iyon sa obserbasyong kayang ulitin ng kahit sino: hawakan ang isang clove sa dila nang ilang sandali at nagbabago ang hininga, tumatahimik ang bibig, tumitigil sa pagsigaw ang masakit na ngipin. Halos parang clinical record ang takot ni Diao Cun sa mekanismo. Ang hapdi, ang pamamanhid, ang likas na pag iwas sa pagnguya: ganyan ang pakiramdam mula sa loob ng malakas na dosis ng pangunahing molecule ng clove.
At heto ang kakaibang bahagi. Walang ideya ang mga opisyal na may hawak na clove bawat araw kung saan nanggagaling ang clove. Hanggang sa panahon ng kolonyalismo, tumutubo lang ang puno sa iilang maliliit na isla sa Moluccas, kabilang ang Ternate at Tidore, mahigit 5 000 km mula sa kabisera ng Han. Dumarating sa China ang mga usbong sa pamamagitan ng mahahabang kadena ng mga middleman. Kahit sa panahon ng Song, isang libong taon pagkaraan, binibili pa rin ang clove sa mga mangangalakal sa Java at Srivijaya; noong panahon lang ng Yuan naglayag mismo ang mga barkong Tsino papunta sa Moluccas. Isang aklat ng insenso mula sa panahon ng Song ang nagpapaliwanag pa rin sa mga mambabasa nito na ang bango ng dila ng manok ay ang mas malaking clove lang.
Iyan ang katahimikan sa gitna ng kuwentong ito. Hindi kailanman nawala ang kaalaman, dahil hindi ito kailanman nakakabit sa kahit ano. Nabuhay ito sa isang protocol, hindi sa isang teorya. Alam ng korte kung ano ang gagawin sa clove pero wala itong salita kung bakit ito gumagana; ang mga taga isla na kilala ang puno ay walang alam tungkol sa korte. Sa pagitan nila, isang dagat at isang libong taon.
Eugenol: ang molecule na nanghahapdi
Dumating din sa wakas mula sa laboratoryo ang salita para sa kung bakit, at iyon ay eugenol. Ang isang clove bud ay may hanggang 18 % essential oil ayon sa timbang, at mga 89 % ng langis na iyon ay ang iisang compound na ito (Cortés Rojas et al. 2014). Ang eugenol ang kagat na inakala ni Diao Cun na hatol ng kamatayan. Pinatatahimik nito ang mga dulo ng nerbiyo, kaya hanggang ngayon hinahalo pa rin ito ng mga dentista sa pansamantalang pasta at dressing, at sa laboratoryo sinisira nito ang membrane ng Porphyromonas gingivalis, isa sa mga bacteria sa likod ng sakit sa gilagid (Zhang et al. 2017).
Dumaan ang daan pabalik sa mga digmaan ng rekado ng Europe. Noong ikalabimpitong siglo, sinubukan ng Dutch East India Company na hawakan ang clove bilang monopolyo. Noong 1770, dinala ng mga tauhan ni Pierre Poivre ang mga punla mula Ternate papuntang Mauritius at Seychelles, at sa wakas nakatakas ang puno sa mga isla nito. Pagdating ng panahong iyon, naging rekado na sa kusina at lunas sa sakit ng ngipin ang clove sa isang daang bansa, at nakalimutan na kahit saan ang kaugalian ng korte na magdala ng sariwa at tahimik na bibig sa isang pulong.
Ligtas ba ang pagnguya ng clove? Ang dosis ang nagpapasya
Nasukat na ngayon ng siyensiya ang dalawang kalahati ng hapon ni Diao Cun: ang ginhawa at ang takot. Una ang ginhawa. Noong 2006, sa isang randomised, subject blinded trial sa Kuwait University, ipinahid ang homemade clove gel, isang 20 % benzocaine gel at dalawang placebo sa gilagid ng 73 adulto, saka tinusok ng karayom nang dalawang beses ang bawat isa. Kapwa mas kaunti nang malaki ang sakit sa clove at sa benzocaine kaysa sa placebo, at walang nakitang pagkakaiba sa dalawa (Alqareer et al. 2006).
Saka ang takot, na hindi naman lubos na kahangalan. Ang molecule na nagpapaginhawa sa isang usbong ay nagiging mapanganib sa isang bote. Ang clove oil ay puro na eugenol, at sa mga batang wala pang dalawang taon, ang paglunok ng 5 hanggang 10 ml nito ay nagdulot ng coma, kombulsiyon, pagkasira ng pamumuo ng dugo at matinding pinsala sa atay; isang case report sa London noong 1993 ang naglarawan ng eksaktong ganoong takbo sa isang maliit na bata (Hartnoll et al. 1993). Itinakda ng pinagsamang komite ng WHO at FAO sa mga food additive ang katanggap tanggap na pang araw araw na intake ng eugenol sa hanggang 2.5 mg bawat kilo ng timbang ng katawan. Ang isang buong clove na hawak sa bibig, gaya ng ginagawa ng mga sekretaryo ng Han, ay maliit na dosis. Ang isang kutsarang langis ay hindi mas malaking clove. Ibang bagay na iyon.
Ngayon, ang bahaging tungkol sa iyo. Bukas ng umaga, may aabutin ka para maramdamang malinis ang bibig mo. Ito ay alinman sa kuskos at wala nang iba, ang paraan ng Rome, o gaspang na may kasamang molecule na kumikilos sa mismong bacteria, gaya ng ginawa ng korte ng Han nang hindi nila alam. Hindi ito tanong ng uso. Tanong ito kung aling siglo ang nakatayo sa lababo mo.
Ang sarili naming DETOX toothpaste ay kumukuha ng clove bilang extract, hindi bilang langis: 0.2 % clove extract kasama ng 0.8 % Ceylon cinnamon bark extract, na may sodium lauroyl sarcosinate kapalit ng SLS. Wala pang sumubok dito laban sa isang clove ng korte ng Han, at ang mga study sa eugenol sa itaas ay ginawa sa gel, langis at bacteria sa mga dish, hindi sa aming tube. Ang iniingatan nito ay ang molecule at ang sukat. Ngayong linggo, pagkatapos ng tanghalian, maglagay ng isang buong clove sa dila mo at pansinin ang hapding inakala ni Diao Cun na huling oras na niya.
Akala ng isang opisyal ng Han, papatayin siya ng clove. Iyon pala ang pinakakapaki pakinabang na bagay na naisubo sa kanya ng kahit sino, at ang dosis lang ang pinagkaiba.